सहप्रवासी

जीवनाचा रस्ता
तुडवित निघायचे
मागे वळून
नाही बघायचे

जशी दु:खाची वाटचाल
तशी सुखाची चाहूल
सावरत चालायचे
दिस मोजित जायचे

एकेक क्षण वेचित
आठवणी साठवित
वळण घेत रहायचे

ऊन प्रखर फार
सावलीचाच आधार
थोडा विसावा घेत-घेत
पुढे निघायचे

खड्ड्या खुड्ड्यात तोल सांभाळत
ठेच लागता सावरायला
हात शोधत नाही थांबायचे

आली मोठी वर्षा सर
सारा-सारा चिखल-चिखल
रुतला पाय निघेना
हिंमत नाही हरायचे

जीवनाचा रस्ता
एकट्यालाच तुडवायचा असतो
मग आपणच आपुले
सहप्रवासी व्हायचे

-वीरेंद्र देशपांडे २००५