चमत्कार!

एकदा झाली गंमत
शाळेच्या दारात आम्हा
चमत्कारी बाबा दिसला
त्याने दिला अंगारा कसला
पण बजवले खाऊ नका
फक्त कपाळी लावा
बाबा गेले झाडाआड
आम्ही दोघे फारच द्वाड
अंगार्‍याची पुडी केली तोंडात उपडी
मग मात्र झाला खरंच चमत्कार!
आम्ही दोघे झालो अगदीच लहान
फुटांचे गणित इंचात आले
देवाचे जणु मोजमापच् चुकले
मी साडेतीन इंच तो सव्वातीन
दोघे झालो दु:खी दीन
तेवढ्यात आठवले त्या दिवशी होता
हस्तव्यवसायाचा तास
सुचली एक कल्पना झकास
कसेबसे पोचलो वर्गात
आम्ही केली एक होडी
लाल घोटीव कागदाची
आणि एक विमान
निळे मस्त
काय त्याचा थाट
जणू ते जेट
बसून त्यात सफरीला
निघाली आमची जोडी
शाळेच्या गच्चीवरुन
घेतला आम्ही टेकऑफ
उडता-उडता वारा गार
आजूबाजू दिसले पक्षी
तोडल्या थोड्या चिंचा
मग विमानाचे आमच्या
इंधन संपले बहुधा
खाली येता होडी तयार
फुटपाथच्या कडेला
रस्त्याकडेनं वाहणारं पाणी
पाऊस थांबला होता तोवर
सुरु झाली आमची सफर
पेन्सिलिची केली वल्ही
पट्टीने मी पाणी ढकली
कर्कटकाचा झाला नांगर
खोडरबरचे बसवले सीट
वाटेत भेटली वाळली पाने
मुंगळे, किडे अन्‌ झुरळे
चुकवत होतो नाले खड्डे
अडथळे आणि दगडे
जाता रस्ता लागे उतार
नदीकडे जाणार्‍या पाण्याची धार
काही केल्या होडी थांबेना
दोघेही गेलो घाबरुन
बघता-बघता मिळालो थेट नदीला
पण वाटले समुद्रातच आलो
खूप प्रयत्ने कठाजवळी येता
घेतली आम्ही गटांगळी
नाका-तोंडात गेले पाणी
जिभेवरचा अंगारा निघून जाई
झालो पूर्वीसारखे
पोहोचलो काठावर
घरी सगळं सांगता हे
आई-बाबांसोबत हसले सारे
कुणालाच कसं आमचं बोलणं
खरं वाटत नाही?

-वीरेंद्र देशपांडे २००८