रांधायला

साहित्याच्या कढईत मी
नुसतंच सोडतोय शब्दांचं पीठ
चाखून बघायला वेळ नाही
कमी-जास्त आहे का मीठ

खमंग खरपूस वर थर
आत गरम तिखट ओवा
शब्द चांगले तळले वर
म्हणे आत अर्थाचा मेवा

सोडता-सोडता सुटतात शब्द
सारेच होतात मुक्तछंद
नवकवितेच्या नावाखाली
वेडीवाकडी करपलेलीही खपली

चहाच्या गरम घोटाबरोबरच
कवितेचा आस्वाद घ्यावा
तशी नुसती नाहीच मजा
आणि हवी पावसाळी हवा

कवितेबरोबच देतो
तळल्यानंतर खाली उरलेले
स्वल्पविराम, प्रश्नचिन्ह, चारोळ्या
छान खरपूस लागतात हो! ... म्हणे

कवितेचे असे हे घाणे टाकून
स्वत:ला कवी म्हणवून कंटाळा आलाय
म्हणून पंचपक्वान्नाच्या स्वयंपाकासारखी
रांधायला शिकायची आहे मला कविता

- वीरेंद्र देशपांडे २००८